گذر گاه خیال

تو  را در آسمانها با خیالم  می کشانم

         تو را با ابر و باران کنار خودم می نشانم

اگر      رفتی      بر      اوج      آسمانها

مرا   با    دل    ببر    تا    کهکشان   ها

تو    در     اوج      خیالم     جای   داری

کنار     عرش      قایق  ها     نشستی

چرا    تنها    نشستی     من     کجایم

نمی   دانم    کجایم     چون      جدایم

نمی خواهم    که    درد    بی تو ماندن

زند    آتش    به     جانم     تا     قیامت

نمی  خوام   که    با    تو    ماندن    را

کنار      عرش    قایق     جای     گذارم

نمی   دانم    که   ماندن    یا     نرفتن

نمی   دانم    که    رفتن    یا    نماندن

ای خوش آن روز که در صفحه ی شطرنج دلت

 شاه عشق بودم و با کیش رخت مات شدم

تقدیم به آنان که با عشق زنده اند