من با توام و عکسی در قاب چشمان تو...

من با توام و چه بيشمار بی تو مانده ام...

تو ياسی در گلدان شکسته ی اين دل هستی و چه بيرحمانه باغبان چشمانت خاک

قلبم را بی آب و عطشوار رها کرده است...

من با توام و هرم نفسهای تو نسيمی ست مرا و چه نامردانه اسير گردبادهای

روزگارم کرده ای...

من با توام... نزديک تو...همدم لحظه های تو ...و چه خونسردانه از اين همه من

گذشتی و به او پيوستی....

من با توام...تکيه گاهی بر سکوت تو...تبسمی بر وجود تو....اشکی بر نبود تو و تو

چه بی اعتنا دل بر سايه های هميشه تاريک سپردی و دور شدی...

راهت به کجاست نميدانم....راهم به کجاست باز هم نميدانم...چرا مانده ام نميدانم و

چرا ميروی... آه... نميدانم....چرا ميخندی نميفهمم و چرا ميگريم؟...

نه...ميدانم...خوب ميدانم چرا ميگريم...چون دوست دارم و ميگذری اما دوستم

داشتی و پايبندت شدم...ميگريم چون گريستی و نابود شدم اما گريستم و شادان

شدی...ميگريم چون فراموشم کردی و به بادم دادی اما من با اين باد روانه نشدم و

در حصار عشقی گنگ به انتظار مانده ام...

ميگريم چون قاب چشمانت را که پناه آخرين عکس نگاهم بود به ديگری دادی و

عکسم را با دنيايی از اشک و التماس پاره پاره کردی...ميگريم چون نميدانم بر سز

عشقمان چه آمد....عشقمان پوچ بود يا قلب تو...وسعت دوست داشتنم کوتاه بود يا

کلام عاشقانه ی تو حقير و بی ارزش مينمود...ميگريم چون نميفهمم که لياقت

عشقت را نداشتم يا تو لايق جانی دگر نبودی...

ميگريم چون نفرتم را احساس ميکنم اما باز هم دوستت دارم و ديوانه وار در طلب

نگاه توام اما نميخواهمت....

ای خائن هميشه بازيگر...مغرور باش که با همه ی بديهايت دوستت دارم و

فراموشت نميکنم....

وای وای وای...خداکنه سر و کاری هيچ بنده ای با اينجور بازيهای نامردانه و

پيچيده نيفته که خيلی سخته...حرف زدن در موردش آشونه اما هضم کردنش کار

بنده ی دوپا نيست...حتی اگه هضمم بشه يه زخمی رو دل آدم به جا ميذاره که

درمونی نداره....

من با توام و عکسی در قاب چشمان تو...

من با توام و چه بيشمار بی تو مانده ام...

تو ياسی در گلدان شکسته ی اين دل هستی و چه بيرحمانه باغبان چشمانت خاک

قلبم را بی آب و عطشوار رها کرده است...

من با توام و هرم نفسهای تو نسيمی ست مرا و چه نامردانه اسير گردبادهای

روزگارم کرده ای...

من با توام... نزديک تو...همدم لحظه های تو ...و چه خونسردانه از اين همه من

گذشتی و به او پيوستی....

من با توام...تکيه گاهی بر سکوت تو...تبسمی بر وجود تو....اشکی بر نبود تو و تو

چه بی اعتنا دل بر سايه های هميشه تاريک سپردی و دور شدی...

راهت به کجاست نميدانم....راهم به کجاست باز هم نميدانم...چرا مانده ام نميدانم و

چرا ميروی... آه... نميدانم....چرا ميخندی نميفهمم و چرا ميگريم؟...

نه...ميدانم...خوب ميدانم چرا ميگريم...چون دوست دارم و ميگذری اما دوستم

داشتی و پايبندت شدم...ميگريم چون گريستی و نابود شدم اما گريستم و شادان

شدی...ميگريم چون فراموشم کردی و به بادم دادی اما من با اين باد روانه نشدم و

در حصار عشقی گنگ به انتظار مانده ام...

ميگريم چون قاب چشمانت را که پناه آخرين عکس نگاهم بود به ديگری دادی و

عکسم را با دنيايی از اشک و التماس پاره پاره کردی...ميگريم چون نميدانم بر سز

عشقمان چه آمد....عشقمان پوچ بود يا قلب تو...وسعت دوست داشتنم کوتاه بود يا

کلام عاشقانه ی تو حقير و بی ارزش مينمود...ميگريم چون نميفهمم که لياقت

عشقت را نداشتم يا تو لايق جانی دگر نبودی...

ميگريم چون نفرتم را احساس ميکنم اما باز هم دوستت دارم و ديوانه وار در طلب

نگاه توام اما نميخواهمت....

ای خائن هميشه بازيگر...مغرور باش که با همه ی بديهايت دوستت دارم و

فراموشت نميکنم....

وای وای وای...خداکنه سر و کاری هيچ بنده ای با اينجور بازيهای نامردانه و

پيچيده نيفته که خيلی سخته...حرف زدن در موردش آشونه اما هضم کردنش کار

بنده ی دوپا نيست...حتی اگه هضمم بشه يه زخمی رو دل آدم به جا ميذاره که

درمونی نداره....

به تو دلبسته شدم

بي تو پر بسته شدم

تير عشق تو به قلب من نشست

به تو عادت کردم

چون دم و بازدمم

آري اي بانوي نيلوفري ام

من همان شب پره ام

که غم هجر تو را

به يه شمعي گفتم

شمع تا صبح گريست

و شرر زد به تن خسته من

و کنون باز منم شب پره سوخته پر

و سحر نزديک است

اما اينبار دگر مي دانم

و تو هم مي داني

هيشکي باورش نشد .......    يه پرنده يه اسيره

همه عمرشو باخته......  داره تو قفس مي ميره

بسته اون بال و پرش ........  دلش از قصه پره

روزي که رها بشه ........     تا به ابرا مي پره

نگاهش به آسمونه ........     که يکي نگاش کنه

اونو از اون بگيره   ........  از قفس رهاش کنه

حالا توي لحظه هاش .......  صداي ناله مي ياد

ديگه باور نداره    .......   انتظار به سر مي ياد

هيشکي باورش نشد......  يه پرنده يه اسيره

همه عمرشو باخته ... داره تو قفس مي ميره

اشکاتو پاک کن شاپرک بخدا شب تموم ميشه

گريه نکن گريه نکن اشکاي تو حروم  ميشه

اسير دست شب  نشو چشماتو واکن  شاپرک

خودتو قربوني نکن تو اين جدال صد به تک!

من با تو همقسم ميشم با تو مي مونم هميشه

خودت مي دوني عزيزم بي تو بمونم نميشه

زنده ميشم با نفست با عطر تو جون مي گيرم

اگه بموني پيش من به خدا  آروم مي گيرم

پيشم بمون پيشم بمون هميشه عاشقم بمون

شاپرک باغ خدا...... براي من بازم بخون

سلام

پيشاپيش عيد سعيد قربان را بر تمامي دوستان و عزيزان تبريک عرض مي نمايم

چند وقتي هستش که پدر عزيزم به علت بيماري ريوي در بيمارستان بستري مي باشند

از تمامي عزيزان التماس دعا براي شفاي پدرعزيزمان را داريم

به نيت يکي از دوستان و طرفداران به مدت 14 روز روزانه 314 صلوات

به نيت 14 معصوم براي شفاي پدر از همه عزيزان خواستاريم

قطعه شعري هم که در وصف پدر نوشتم

از تمامي دوستان سپاسگزارم

...................................................

پدرم

باز مي شود تو را بهانه کرد

بهانه نفس تويي

تويي که سرشاراز طراوت مريم هايي هستي که بوي عشق ميدهند

پدرم

باز مي شود  به تو اشاره کرد

تويي که تکرار عشق در نبض زماني

شباهت تو با ماه آسمان اينست

هر دو از آسمان هر دو مهربان و هر دو چون دريا بيکران........

پدرم

عشق نمي پرسه تو کي هستي؟ عشق فقط

ميگه: تو ماله مني . عشق نمي پرسه اهل

کجايي؟ فقط ميگه: توي قلب من زندگي مي

کني .عشق نمي پرسه چه کار مي کني؟ فقط

ميگه: باعث مي شي قلب من به ضربان بيفته .

عشق نمي پرسه چرا دور هستي؟ فقط ميگه:

هميشه با مني . عشق نمي پرسه دوستم داري؟

فقط ميگه: دوستت دارم